Tagarchief | afscheid

Recensie “Dood zijn, is dat voor altijd?”

Linda~ Dat Lucas en Eva regelmatig vragen stellen is niets nieuws en dat het over de meest uiteenlopende onderwerpen gaat ook niet. Dat kinderen vragen gaan stellen over de dood is ook iets dat bij het opgroeien en ontwikkelen hoort. Meestal bedenk ik wel antwoorden die passend zijn voor hun leeftijd en zo niet dan zoek ik ze even op. De laatste tijd stellen ze echter steeds meer vragen over de dood en lijk ik niet weg te komen met een simpel antwoord. Het is ook niet zo dat ik me er makkelijk vanaf wil maken, zo bedoel ik dat ook niet. Inmiddels hebben we hier thuis best al een aantal boeken die het onderwerp bespreken maar vaak is het maar een klein gedeelte wat er besproken wordt. Dat is overigens wel een hele mooie opstap om verder te praten met de kinderen dus dat bereiken we er dan alvast mee. Toch zocht ik nog verder naar een boek waar ik echt het ja-gevoel bij had. En ik geloof dat ik nu kan zeggen dat ik dat boek gevonden heb.

Dood zijn, is dat voor altijd?

Wanneer het boek binnen komt valt het me op dat het best een dikker boek is. De kaft ziet er overigens al heel sierlijk uit dankzij de mooie diepgroene kleur. Verder zie je een lief eekhoorntje dat naar boven kijkt terwijl je nog net ballonnen weg ziet waaien met briefjes eraan. Dat vinden we al een hele mooie start van het boek, nog niet wetende dat de binnenkant van het boek nog veel mooier is. De binnenkaft van het boek is prachtig geel alsof de zon je toch nog een beetje toelacht. En dat mag want de dood is niet alleen maar iets droevigs, het kan soms ook een hele bevrijding voor sommige mensen zijn. Als ik de inleiding van het boek bekijk zie ik dat werkelijk alles aan bod komt in het boek dus we gaan meteen beginnen. Het eerste hoofdstuk gaat over de dood zelf en wat dat nu precies is. In het hoofdstuk komen vragen aan bod die door veel kinderen gesteld worden. De antwoorden daarop zijn erg duidelijk en voor Lucas en Eva blijkbaar voldoende. Ze luisteren erg geïnteresseerd en ze lijken eindelijk antwoorden te krijgen waar ze iets mee kunnen.

In het hoofdstuk Hulpverlening en redden komen vragen voorbij over zieke mensen die Lucas en Eva al meerdere malen gesteld hebben en die echt vallen onder de categorie ‘kinderlogica’. Zo wordt er aandacht besteed aan de vraag of je zieke organen niet gewoon kunt vervangen. En wat je moet doen als je iemand onwel ziet worden. Verder vind ik het heel goed dat er aandacht besteed wordt aan orgaandonatie. Naast de dood zijn er enkele hoofdstukken waarin uitvoerig wordt gesproken over het afscheid nemen van iemand, de begrafenis of crematie en de afscheidsdienst. Een van de belangrijkste hoofdstukken is misschien wel degene die over de gevoelens gaat. Want jeetje, als volwassenen zitten we vaak al in een achtbaan wat betreft onze gevoelens laat staan hoe een kind zich moet voelen. Hierin worden emoties als schuldgevoelens besproken want het is natuurlijk niet jouw schuld dat iemand komt te overlijden. Maar ook de vraag of het verdriet ooit weggaat wordt besproken. Wat ik zelf een goede kindervraag vond is “Mag ik nog lachen als iemand net is gestorven?”. Dat zijn vragen waar wij als volwassenen niet eens bij stil staan maar wat voor een kind voor veel verwarring kan zorgen.

Dan is er een hoofdstuk dat ervoor zorgt dat dit boek uniek is voor mij. Het hoofdstuk gaat over dramatische overlijdens want niet iedere dood is makkelijk uit te leggen. Waarom zorgt iemand dat hij dood gaat? Waarom maken sommige mensen anderen dood? En ook euthanasie wordt besproken. Het zijn vragen waar ik ‘blij’ mee ben dat ze in dit boek besproken worden want ik zou zelf niet weten waar ik mee zou moeten beginnen. Daarnaast word er in dit boek aandacht besteed aan hoe andere culturen met de dood omgaan. Dat is erg interessant om te lezen aangezien ik zelf natuurlijk ook niet alles weet. Verder vind je nog hoofdstukken over het leven na verlies en over bepaalde rituelen .

Mijn mening

Deze recensie is langer dan je van me gewend bent bij de meeste boeken maar dat kon bij dit boek nu eenmaal niet anders. Eigenlijk kom ik zelfs nog woorden tekort. Ik kan dit boek zeer zeker aanraden vanwege het feit dat de dood en alles eromheen uitvoerig besproken wordt. De prachtige illustraties en het mooie boek zelf maken dat het een boek is om te koesteren. Het is een boek dat iedereen met kinderen kan gebruiken. Elk hoofdstuk start met een prachtige pagina waar aangegeven wordt wat het volgende onderwerp is. Daarbij vindt je kleuren en illustraties die bij het hoofdstuk passen. Achterin het boek vind je nog een lijst met begrippen die uitgelegd worden en een lijst met helpende boeken en websites. Kortom, dit boek is alles wat je nodig hebt wanneer je je kind wilt voorbereiden op een overlijden of wilt helpen na een overlijden.

Dood zijn, is dat voor altijd? is onder andere te koop bij Bol.com.

Auteur: Lies Scaut

Illustraties: Isabelle Geeraerts

ISBN: 9789463830164

Uitgeverij: Van Halewyck

* Voor het schrijven van dit artikel hebben we een recensie-exemplaar ontvangen *

Recensie “Hoe de kleine roze olifant verdrietig was en hoe het weer goed met hem ging”

Linda~ Vriendschap, het is iets dat bij het leven hoort al vanaf het moment dat je het je kunt herinneren. Overal kun je als kind zijnde nieuwe vriendjes maken. Wanneer je naar de kinderopvang of peuterspeelzaal gaat maak je nieuwe vriendjes, later wanneer je naar school gaat maar ook wanneer je bij een clubje of sport zit. De meeste kinderen maken snel vriendjes en niet alleen in de eigen omgeving want als je bijvoorbeeld op vakantie bent maak je ook wel eens nieuwe vriendjes. Dat kinderen snel vrienden maken is alleen maar gezellig want voor je het weet zijn ze met een grote groep kinderen aan het spelen zoals wij dat vroeger ook deden. En met een grotere groep kun je nu eenmaal spelletjes spelen die je alleen of met z’n tweetjes nu eenmaal niet zo goed kunt doen. Maar tussen al die vriendjes en vriendinnetjes zit er vaak een speciaal vriendje of vriendinnetje tussen: je allerbeste vriendje. Heel soms gebeurt er iets waardoor je afscheid van elkaar moet nemen. Dat kan zijn door een verhuizing, door een scheiding of zelfs door het einde van de (zomer)vakantie. Voor kinderen kan het heel verdrietig zijn om zo hun beste vriend of vriendin te moeten missen. Dit boek kwam bij ons heel erg van pas toen de Mechelse Herder Max van mijn zus overleed. Hij was immers het maatje van iedereen, vooral van de kinderen. Zij waren allemaal dol op Max en dus was er verdriet maar gelukkig ook begrip: Max had immers geen pijn meer.

Hoe de kleine roze olifant verdrietig was en hoe het weer goed met hem ging

Yaro is een lief klein olifantje maar hij een beetje anders dan de rest want hij is roze. In de groep heeft hij een beste vriend, Tibe. Tibe is net als Yaro ook een beetje anders want hij heeft roze stippen. Samen speelden ze hele dagen en deden ze de leukste spelletjes tot ze op een dag afscheid moesten nemen van elkaar want de familie van Tibe trok verder. Yaro was ontroostbaar en wist niet wat hij met zichzelf aan moest. Hij ging op zoek naar de oude wijze uil want dat deden immers alle dieren wanneer ze het even niet meer wisten. De oude wijze uil gaf Yaro een advies waar hij zeker iets mee kon waardoor hij uiteindelijk weer vrolijk zou gaan worden. Het waren 3 stappen die Yaro zou moeten volgen om het verdriet een plaatsje te moeten geven. Dit boek is een echte aanrader wanneer je kinderen wilt hebben om het gemis van iemand een plaatsje te geven. Dat kan zoals ik al zei zijn door een verhuizing maar ook door de dood van iemand. In dit boek wordt alles op een minder heftige manier besproken maar wel op zo’n manier dat het een opening geeft om de gevoelens te uiten en bespreekbaar te maken.

Hoe de kleine roze olifant verdrietig was en hoe het weer goed met hem ging is onder andere te koop bij Uitgeverij Holland.

Auteur: Monika Weitze

Illustraties: Eric Battut

ISBN: 9789025108083

Uitgeverij: Uitgeverij Holland

* Voor het schrijven van dit artikel hebben we een recensie-exemplaar ontvangen *

87051624_548490052433268_6535237729540636672_n

Zelfgemaakte bedankjes voor de juf

Linda~ Het eerste schooljaar van onze tweeling loopt bijna ten einde, wat vliegt de tijd toch. Het lijkt dit jaar voor het eerst nog sneller te zijn gegaan dan anders, alsof ze eigenlijk pas net op school zitten. Toch hadden ze hun draai gelukkig al snel gevonden op school en is het alsof ze nooit anders gedaan hebben. Nu de vakantie er aan zit te komen is het ook bijna tijd om afscheid te nemen van de juffen, tenminste voor dit schooljaar dan. En bij een afscheid hoort een leuk cadeautje, al is het dan een kleinigheidje. Jullie weten dat ik graag zelf knutsel dus ben ik aan de slag gegaan voor de juffen. De knutsels die ik in dit blog laat zien waren voor een juf die eerder dit jaar al afscheid nam omdat ze een zwangerschapsverlof opgevangen had. Vooral Eva vond het erg jammer maar ook Lucas was dol op deze lieve juf. Omdat de kinderen toen nog geen half jaar op school zaten besloot ik voor iets te kiezen wat zeker bij ze paste.

Apenkoppen

Lucas en Eva hoefden gelukkig niet lang te wennen op school en waren al gauw zichzelf. Twee ondernemers die vooral ook erg leuk zijn (vinden ze zelf, en van elkaar, en er is dan ook altijd wel iemand die om ze lacht). Het kon dan ook niet anders dan dat daar iets mee gedaan zou worden. Laat het nu net zo zijn dat ze dol zijn op apenkoppen, een van het weinige snoep waar ze echt dol op zijn en wat ik af en toe in huis haal. Ik vulde een voorraadpot met deze snoepjes en hing er een kaartje aan met de toepasselijke tekst: “Deze apenkoppen zeggen bedankt”. Daarnaast maakte ik zelf nog een kaart voor de juf waarin ik opschreef wat de kinderen nog tegen de juf wilden zeggen en ik liet ze zelf hun naam erin schrijven zodat het een persoonlijk geheel zou worden.

Gevulde theeglazen

Later in het jaar zat er nog een afscheid aan te komen, namelijk van de lieve stagiaire. Ook haar vonden de kinderen erg aardig en dus leek het ons leuk om weer iets persoonlijks te maken. Ik vulde twee grote theeglazen met enkele verschillende smaken thee en dat zou het “thema” worden. De kinderen liet ik allebei een verftekening maken en daar knipte ik van allebei een groter hart uit. Deze harten plakte ik van allebei op een kaart en maakte de kaart een beetje af. In de kaarten schreef ik een quote die met thee te maken had om vervolgens Lucas en Eva zelf hun namen in de kaarten te laten schrijven. Zo krijg je een heel persoonlijk iets maar wat ook nog eens functioneel is voor de ontvanger. Het geheel heb ik netjes ingepakt met folie en lint zodat het er feestelijk uitzag.

Het is soms erg lastig merk ik om iets leuks en origineels te verzinnen voor de juf of meester wat daarnaast eventueel ook nog eens functioneel is. Op deze manier hebben wij alvast voor een paar juffen geknutseld. Nog 2 juffen te gaan over enkele weken dus ik ben alweer hard aan het nadenken wat we ze gaan geven.

Heb jij nog leuke tips?