Tagarchief | verdriet

Recensie “Het nieuwe vriendinnetje”

Linda~ Nu de kinderen wat ouder worden merk je steeds meer hoe belangrijk vriendschap is. Bij sommige kinderen begint dat vroeger dan bij anderen maar de meeste kinderen hebben vaak wel een vriendje of vriendinnetje. Hoewel Lucas en Eva al sinds de kleuters bij ongeveer dezelfde kinderen in de klas zitten hebben ze sinds een paar jaar allebei een vriendje en vriendinnetje met wie ze heel veel optrekken. Sinds dit jaar hebben ze een waar vriendenclubje met wie ze niet alleen op school maar ook daarbuiten spelen zoals bijvoorbeeld bij de scouting. Wat een gezellige groep is dat zeg. Ze delen grotendeels dezelfde interesses en verder laten ze elkaar toch wel vrij om te zijn wie ze zijn. Echter is het zo dat een van de vriendjes na de zomervakantie niet meer terug komt op school omdat hij gaat verhuizen naar België. Tja dat is natuurlijk niet iets dat je wil horen als vriendengroepje. Gelukkig blijft het vriendje door omstandigheden nog altijd bij de scouting en zien ze elkaar nog gezellig elke vrijdagavond. Toch zitten ze er wel mee want hoe moet dat nou met dat vriendje? Hij moet straks helemaal opnieuw beginnen met vriendjes maken op school. We leren de kinderen steeds meer over vriendschap en het meeste zullen ze toch moeten leren door ervaring. Soms is het makkelijk om aan de hand van een (prenten)boek uitleg te geven over vriendschap. Vriendschap is namelijk heel mooi maar tegelijk ook heel ingewikkeld soms. Daar komt ook het meisje uit het volgende boek achter.

Het nieuwe vriendinnetje

Vriendschap is een mooi iets, vooral als je een beste vriend of vriendin hebt. Het meisje in dit boek heeft ook een vriendinnetje waar ze de leukste dingen mee doet. In de bossen en bij het beekje is er altijd wel iets te beleven. Het is er zelfs bijna magisch te noemen als je de prachtige pagina’s in het boek ziet. Vooral het samen zoeken naar glinsterstenen is iets waar ze vrolijk van werden. Op de dagen dat het regende hadden ze weer andere leuke activiteiten om te doen. Maar op een dag als het meisje naar haar vriendinnetje gaat is haar vriendinnetje weg. Als het meisje naar de bossen gaat weet ze niet wat ze ziet. Haar vriendinnetje is daar… met een ander vriendje waar ze de dingen mee doet die zij altijd deden. Van de glinsterstenen zoeken tot de liedjes zingen die zij altijd zongen. En dan komt het… de emotie verdriet komt om de hoek kijken. Zeg nou eerlijk, het is niet leuk als jouw beste vriendinnetje ineens een ander vriendje heeft om de allerleukste dingen mee te doen. Hoewel het meisje veel verdriet heeft is ze vastberaden om een nieuw vriendje of vriendinnetje te zoeken om weer leuke dingen mee te doen. In dit boek wisselen verschillende emoties elkaar af en dat geeft je misschien net een opening om met je kind te praten over vriendschap en emoties. Echter is het niet alleen verdriet waar het om gaat want het belangrijkste is misschien wel het loslaten van de ene vriendschap om ruimte te maken voor een nieuwe terwijl je vrolijk wordt van de herinneringen die je al gemaakt hebt.

Het nieuwe vriendinnetje is onder andere te koop bij Bruna.

Auteur: Charlotte Zolotow

Illustraties: Benjamin Chaud

ISBN: 9789002276057

Uitgeverij: Davidsfonds – Infodok

* Voor het schrijven van dit artikel hebben we een recensie-exemplaar ontvangen *

Recensie “Hoe de kleine roze olifant verdrietig was en hoe het weer goed met hem ging”

Linda~ Vriendschap, het is iets dat bij het leven hoort al vanaf het moment dat je het je kunt herinneren. Overal kun je als kind zijnde nieuwe vriendjes maken. Wanneer je naar de kinderopvang of peuterspeelzaal gaat maak je nieuwe vriendjes, later wanneer je naar school gaat maar ook wanneer je bij een clubje of sport zit. De meeste kinderen maken snel vriendjes en niet alleen in de eigen omgeving want als je bijvoorbeeld op vakantie bent maak je ook wel eens nieuwe vriendjes. Dat kinderen snel vrienden maken is alleen maar gezellig want voor je het weet zijn ze met een grote groep kinderen aan het spelen zoals wij dat vroeger ook deden. En met een grotere groep kun je nu eenmaal spelletjes spelen die je alleen of met z’n tweetjes nu eenmaal niet zo goed kunt doen. Maar tussen al die vriendjes en vriendinnetjes zit er vaak een speciaal vriendje of vriendinnetje tussen: je allerbeste vriendje. Heel soms gebeurt er iets waardoor je afscheid van elkaar moet nemen. Dat kan zijn door een verhuizing, door een scheiding of zelfs door het einde van de (zomer)vakantie. Voor kinderen kan het heel verdrietig zijn om zo hun beste vriend of vriendin te moeten missen. Dit boek kwam bij ons heel erg van pas toen de Mechelse Herder Max van mijn zus overleed. Hij was immers het maatje van iedereen, vooral van de kinderen. Zij waren allemaal dol op Max en dus was er verdriet maar gelukkig ook begrip: Max had immers geen pijn meer.

Hoe de kleine roze olifant verdrietig was en hoe het weer goed met hem ging

Yaro is een lief klein olifantje maar hij een beetje anders dan de rest want hij is roze. In de groep heeft hij een beste vriend, Tibe. Tibe is net als Yaro ook een beetje anders want hij heeft roze stippen. Samen speelden ze hele dagen en deden ze de leukste spelletjes tot ze op een dag afscheid moesten nemen van elkaar want de familie van Tibe trok verder. Yaro was ontroostbaar en wist niet wat hij met zichzelf aan moest. Hij ging op zoek naar de oude wijze uil want dat deden immers alle dieren wanneer ze het even niet meer wisten. De oude wijze uil gaf Yaro een advies waar hij zeker iets mee kon waardoor hij uiteindelijk weer vrolijk zou gaan worden. Het waren 3 stappen die Yaro zou moeten volgen om het verdriet een plaatsje te moeten geven. Dit boek is een echte aanrader wanneer je kinderen wilt hebben om het gemis van iemand een plaatsje te geven. Dat kan zoals ik al zei zijn door een verhuizing maar ook door de dood van iemand. In dit boek wordt alles op een minder heftige manier besproken maar wel op zo’n manier dat het een opening geeft om de gevoelens te uiten en bespreekbaar te maken.

Hoe de kleine roze olifant verdrietig was en hoe het weer goed met hem ging is onder andere te koop bij Uitgeverij Holland.

Auteur: Monika Weitze

Illustraties: Eric Battut

ISBN: 9789025108083

Uitgeverij: Uitgeverij Holland

* Voor het schrijven van dit artikel hebben we een recensie-exemplaar ontvangen *

87051624_548490052433268_6535237729540636672_n

Recensie “Mees en de magische poort”

Linda~ Zolang ik me kan herinneren ben ik al dol op boeken in allerlei soorten en maten. Ik verslond ze dan ook alsof het niets was. Het leuke ervan is dat ik sinds ik moeder ben van de tweeling ik boeken nog geweldiger vind. Vanaf dat ze nog heel klein waren heb ik de kinderen altijd al voorgelezen. Elke dag las ik ze voor, al was het maar een paar minuutjes. Zodra ze konden hield ik ze boeken voor om samen plaatjes te kijken en benoemde ik alles om ze zo toch al alles op te laten slaan voor later. Het resulteerde erin dat ook Lucas en Eva nu dol zijn op boeken. Ze pakken namelijk best regelmatig een boek uit zichzelf en een ritje naar de bibliotheek zien zij dan ook echt als uitstapje. De afgelopen paar jaren zijn we erg verwend met boeken voor de kinderen. De afgelopen paar maanden is het pas echt topdrukte qua boeken en krijg ik de liefste reacties op de recensies die ik voor de verschillende uitgevers, schrijvers en illustrators schrijf. Het mag vanzelfsprekend zijn dat ik dat met heel veel liefde en plezier doe. De kinderen en ik zijn nu eenmaal dol op boeken maar ik vind het belangrijker nog om bepaalde boeken in het zonnetje te zetten. Zo leren mensen boeken kennen waarvan ze nog niet eerder gehoord hadden. En de reden die er voor mij uitspringt is dat ik graag op zoek ga naar boeken waar ouders en kinderen echt iets aan hebben zoals boeken over rouwverwerking, de dood, emoties en ga zo maar door.

Mees en de magische poort

Ik blijf me nog altijd verbazen over de verschillende boeken die er zijn. Steeds weer denk ik dat ik de meest bijzondere in mijn handen heb gehad en dan toch verschijnt er een exemplaar waarvan ik even stil ben. En dat geldt ook voor het boek over het lieve vogeltje Mees. Mees is vaak een beetje verdrietig en dat komt door het volgende: Mees voelt zich namelijk anders dan zijn broertjes en zusjes. Waar zij houden van vliegen en het maken van duikvluchten houdt Mees weer van totaal andere dingen. Hij kan genieten door uren langs aan de rand van het veld te zitten om vanaf daar naar andere dieren te kijken. Hij heeft de gedachte dat zijn ouders meer van zijn broertjes en zusjes houden en dat maakt hem zo verdrietig. Dan komt hij Konijn tegen die hem vertelt over een magische poort en een net zo magische toversleutel. Het bijzondere is dat je zowel de poort als de sleutel niet kunt zien. Ik ga het verhaal verder niet verklappen want dat zou ontzettend zonde zijn. Wel kan ik je vertellen dat echt iedereen dit boek zou moeten lezen. Het kan kinderen helpen maar ook volwassenen kunnen baat hebben bij dit boek.

Mijn mening

Dat ik enthousiast ben over dit boek is een understatement. Dit boek trok mijn aandacht al door de titel aangezien ik meteen begon te fantaseren over wat voor soort magische poort dat zou zijn. Ik dacht in eerste instantie aan een soort droomwereld maar het werkelijke verhaal is nog veel beter zelfs. Dit had ik niet kunnen bedenken toen ik het boek opende. Lucas en Eva werden al helemaal vrolijk van de prachtige illustraties die het boek helemaal af maken. In het begin lijkt het voor kinderen net als voor Mees zelf lastig te begrijpen maar dan ineens hebben ze in de gaten wat er bedoeld wordt. Blijkbaar kun je dankzij deze magische poort je gedachten en emoties heel goed ombuigen. En soms lijken je gedachten zelf met je te spelen want als je goed na gaat denken blijkt het toch helemaal niet zo erg te zijn als je denkt. Dat maakt dat wij helemaal weg zijn van dit boek en het gaat ons dan ook heel erg helpen. Hopelijk gaat het verhaal van Mees nog heel veel andere kinderen en hun ouders helpen.

Mees en de magische poort is onder andere te koop bij Uitgeverij Bewust Zijn.

Auteur: Linda Rood

Illustraties: Yvonne Molkenboer

ISBN: 9789492066534

Uitgeverij: Bewust Zijn

* Voor het schrijven van dit artikel hebben we een recensie-exemplaar ontvangen *

81675150_2613377595363957_6404491563476451328_n

Gastblog: Lief anders-kind

Linda~ De zomervakantie is iets waar veel mensen naar uit kijken, ook veel kinderen. Toch heeft het ook altijd iets spannends want voor de vakantie krijg je namelijk je rapport. Hoe zal je rapport er uit zien, goed of iets minder goed? Hoe ziet de juf jou eigenlijk, ben je een harde werken, ben je een dromer of heb je weer totaal andere kwaliteiten? Een rapport is een categorie op zich waar velen zich misschien niet heel druk om maken. Onze tweeling kreeg laatst hun eerste rapport in groep 1, wat zegt zo’n rapport? Beiden hadden ze een mooi rapport, je kon ze op elkaar leggen aangezien ze precies hetzelfde waren. Is het een tweeling-ding, is het toeval of niet? Wij zijn blij met de rapporten en erg trots op ze.

Maar wat als je ziet dat je kind heel erg zijn best doet en het maar niet wil lukken? Wat als je kind erg intelligent is en worstelt met prikkels, in hokjes wordt geplaatst en moeite heeft zichzelf te zijn door bijvoorbeeld ADHD of autisme? Wat als je kind moeite heeft met het tonen van emoties en je ziet dat het hem niet lukt ondanks alle pogingen om hard te werken? Dan kun je als ouder nog zo trots zijn op je kind, de buitenwereld is helaas mega hard. Zo’n rapport met slechte cijfers ondanks al dat harde knokken komt dan ook hard binnen. En als je kind dan nog eens faalangst heeft is het einde zoek, een rapport draagt dan zeer zeker niet bij aan een fijn gevoel. Stel je eens voor, hoe zou je je voelen als jij in zijn schoenen zou staan? Je werkt heel hard en dan komen de cijfers.. waar doe je het voor, het lukt me toch niet. Dat is iets wat helaas heel veel kinderen tegenwoordig ervaren, meer kinderen dan je denkt. Niet alleen de kinderen worstelen er mee maar ook hun ouders. Overal hoor en lees je de verhalen van het geweldige rapport, en terecht want je bent natuurlijk heel trots op je kind. Toch is het tegelijkertijd erg confronterend, het is zo’n dubbel gevoel. Hoe kun je je kind helpen, wat kun je doen? Wat kun je je op deze momenten hulpeloos voelen.

Vandaag mag ik een prachtig maar zeker aangrijpend gedicht delen wat een moeder schreef voor haar kind.

Lief “anders-kind”

Als jij boos wordt word jij heel boos,

en soms doe jij zomaar gek.

Wat een ander dan niet ziet is,

jij mist dan even je plek.

Durft jezelf dan niet te tonen,

want je gaat vast in de mist.

Zou je zo graag willen leren,

dat iedereen zich soms vergist.

Je mag vallen en weer opstaan,

dan vindt echt niemand je raar.

En als alles even misgaat,

staat heus iemand voor je klaar.

Als het goed gaat kan je lachen,

is de last heel even weg.

Maar bij twijfel aan je kunnen,

ben je vooraf al van de leg.

Want “het gaat me toch nooit lukken”

en dan is de dag verpest.

In mijn hoofd werkt alles anders,

dus ik kan niet met de rest.

School is stom,

je “ziet het nut niet”

Zet je hakken in de grond.

Je dan sturen is ondoenlijk,

met je veel te rappe mond.

Jij hebt al een antwoord klaar,

voor de vraag je is gesteld.

Maar er komt totaal niet binnen,

wat je eigenlijk is verteld.

Wil niet leren, kan t toch niet,

En de klas is veel te druk.

Ach wat maak je het toch moeilijk,

slimme lieve kleine uk.

Met je grappen en je vragen,

OMG wat weet je veel.

Gekke woorden en wat engels,

je “craft” zomaar een kasteel.

Wil je helpen, wil het snappen,

maar ik weet niet altijd hoe.

Al met al is nu jouw schooltijd

Ook voor mij een “stom gedoe”

Maar weet je, kleine donder,

waarom ik nu schrijf aan jou.

T is zodat jij nooit vergeet,

Dat ik ALTIJD van je hou!!

Kus mama

solitude-1148983_1280